RFID-druppels: hoe werkt die kleine sleutel eigenlijk?
Een RFID-druppel, RFID-chip, toegangschip, tag, keyfob, badge, kloktag of klokdruppel. Er zijn heel wat verschillende namen voor dat kleine hulpmiddel waarmee je bijvoorbeeld een deur opent, een slagboom bedient, toegang krijgt tot een gebouw of inklokt op je werk.
Misschien ken je het alleen als een druppel aan je sleutelbos. Hoe we het ook noemen, in veel gevallen zit er dezelfde interessante technologie achter: RFID.
Maar wat gebeurt er eigenlijk wanneer je zo'n druppel of tag tegen een lezer houdt? Hoe kan een klein stukje kunststof communiceren met een elektronisch systeem, zonder batterij en zelfs zonder fysiek contact?
Achter deze alledaagse handeling zit een verrassend slim stukje techniek. In deze blog nemen we een kijkje achter de schermen van RFID en ontdekken we hoe deze draadloze technologie precies werkt.
RFID staat voor Radio Frequency Identification. Het is een technologie waarmee apparaten draadloos informatie kunnen uitwisselen via elektromagnetische velden.
Wat zit er in een druppel?
Op de foto bovenaan zie je een druppel van binnen. Aan de buitenkant lijkt het een eenvoudige kunststof sleutelhanger, maar binnenin bevinden zich twee belangrijke onderdelen: een koperen antennespoel en een kleine RFID-chip.
De koperen spoel heeft een belangrijke functie. Deze vangt het elektromagnetische veld van de RFID-lezer op. De chip gebruikt de energie die hierdoor wordt opgewekt om actief te worden en gegevens uit te wisselen.
Het bijzondere is dat deze RFID-druppel geen batterij nodig heeft. De benodigde energie wordt namelijk draadloos geleverd door de RFID-lezer.
Wat gebeurt er wanneer je de druppel voor de lezer houdt?
1. De RFID-lezer wekt een magnetisch veld op
In de RFID-lezer bevindt zich eveneens een koperen spoel. Zodra de lezer wordt ingeschakeld, loopt er een wisselstroom door deze spoel. Hierdoor ontstaat een wisselend magnetisch veld rondom de lezer.
2. De antenne in de druppel vangt energie op
Wanneer je de RFID-druppel dichtbij de lezer houdt, komt de koperen spoel in de druppel binnen het magnetische veld. Door elektromagnetische inductie wordt er een elektrische spanning opgewekt in deze spoel.
Deze energie wordt gebruikt om de RFID-chip van stroom te voorzien. De chip wordt als het ware wakker gemaakt.
3. De RFID-chip stuurt gegevens terug
Zodra de chip actief is, kan deze informatie terugsturen naar de RFID-lezer. Dit gebeurt bij veel passieve RFID-systemen door de elektrische belasting van de antenne te veranderen. Hierdoor ontstaan kleine veranderingen in het magnetische veld.
De RFID-lezer herkent deze veranderingen en vertaalt ze naar digitale gegevens.
4. Het systeem controleert de gegevens en onderneemt actie
De RFID-lezer stuurt de ontvangen identificatiegegevens door naar het systeem waar hij bij hoort. Dat systeem zoekt op bij wie de druppel of het pasje hoort en wat er vervolgens moet gebeuren.
Een toegangssysteem controleert of de druppel bekend is en of de eigenaar op dat moment naar binnen mag. Zo ja, dan ontgrendelt het systeem het elektrische slot van de deur. Bij een klokterminal wordt de druppel gekoppeld aan een medewerker en wordt het moment van in- of uitklokken vastgelegd.
Niet alleen voor de deur: RFID in klokterminals
RFID wordt vaak in één adem genoemd met deurtoegang, maar dezelfde techniek wordt ook veel gebruikt voor urenregistratie. Een klokterminal is in feite een scherm met een ingebouwde RFID-lezer. Medewerkers houden bij aankomst en vertrek hun druppel of pasje tegen de terminal, en de tijd wordt automatisch geregistreerd.
Handig is dat één druppel vaak voor meerdere dingen gebruikt kan worden. Dezelfde druppel waarmee een medewerker de deur opent, kan ook gebruikt worden om in te klokken, mits de lezers met hetzelfde type druppel werken.
Alles gebeurt binnen een fractie van een seconde
Het mooie aan deze techniek is dat alle bovenstaande stappen razendsnel achter elkaar plaatsvinden. Vaak hoor je alleen een kort piepje en gaat de deur vrijwel direct open, of zie je je naam al op het scherm van de klokterminal verschijnen.
En wat is dan het verschil tussen RFID en NFC?
Naast RFID kom je ook vaak de term NFC tegen, bijvoorbeeld bij contactloos betalen met je bankpas of telefoon. De twee zijn nauw verwant: NFC (Near Field Communication) is eigenlijk een specifieke vorm van RFID.
- RFID is de overkoepelende term. Het werkt op verschillende frequenties, met afstanden van enkele centimeters tot soms meters. Denk aan druppels en pasjes voor toegang, maar ook aan labels in winkels, magazijnen en bagage-afhandeling.
- NFC werkt altijd op 13,56 MHz en alleen op heel korte afstand, meestal maar een paar centimeter. Dat is bewust zo: je moet het apparaat echt tegen de lezer houden, wat het geschikt maakt voor betalen en andere veilige toepassingen.
- NFC kan twee kanten op. Een smartphone met NFC kan zelf een tag uitlezen, maar ook zelf als pas fungeren. Bij klassieke RFID is de rolverdeling vaster: de lezer leest, de tag antwoordt.
Wat op het eerste gezicht een eenvoudige kunststof sleutelhanger lijkt, is dus eigenlijk een slim stukje elektronica dat draadloos energie ontvangt en gegevens uitwisselt met een lezer.
